از پشت پنجره

dreeam — Fri, 18 Dec 2009 13:48:18 GMT

‎

شب پاييزي، خيابون خلوت! ها کن تا دلتنگياتو با سرما گره بزني! سوز آسفالت خيس خيابون اين شبا هم قافيه‌ي بغض دم کرده‌ی توئه! نور تير چراغ برق تنهاييت رو روشنتر مي‌کنه! ها کن...

dreeam — Tue, 08 Sep 2009 12:32:18 GMT

● فراتر از جنس

یه وقتایی آدم به احساسی فراتر از دوست داشتن می‌رسه. فراتر از این احساسای زمینی. به یه آرامشی می‌رسه که هیچ احساس و دوست داشتنی جای اون رو نمی‌تونه بگیره. هیچ واژه و کلمه‌ای هم توان نوشتن اونو نداره. دیگه یه جاهایی جنسیت معنایی پیدا نمی‌کنه برات. همین‌که هست و برای تو هست آرامشه. یه وقتایی فراموش ‌می‌کنم با یه دختر هستم. اونقدر پر ارزش و مقدس می‌شه برات که نمی‌تونی اونو توی مرزها و خط‌کشی‌های جنسیتی تصور کنی. دیگه برات مهم نیست دستش تو دستت هست یا نه یا همدیگرو می‌بوسین یا نه. اصلا به این چیزا نمیشه فکر کرد. همین که هست. همین که صداش ماله توئه. همین که اسمت و داد می‌زنه و کلماتش ماله توئه کافی می‌شه برات. اصلا این فکر به ذهنت نمی‌رسه چرا اینجایی یا اون باید ماله تو باشه. یا فکر کنی دوسش داری. اصلا! یه جور بده بستانه روحی معنوی میشه اسمش رو گذاشت یا چیزی بیشتر از اون. فراتر از جسم و جنس و دوست داشتن. تلنگری که این آرامش و این حضور بهت می‌زنه وجودت رو به تکامل می‌رسونه. توی جاده‌ای می‌برتت که انتهایی نداره و هرچقدر بری کامل‌تر و زیباتر می‌کنه تورو. کلمات و واژه‌های اون برام عزیزتر و مهم‌تر از جسم و زیباییه اونه.

با کلماتش یه نوع عشق‌بازی احساسی می‌کنم. شاید درکش سخت باشه ولی درون بعضی آدما اونقدر می‌تونه بزرگ و آرامش بخش و زیبا باشه که دیگه بیرون و جسم و زیبایی ظاهریش نمی‌گم بی معنا ولی کم اهمیت‌تر می‌شه. دوست داشتن پایان راه نیست. دوست داشتن شاید شروعی باشه، استارتی باشه برای راهی بزرگتر، مسیری زیباتر و طولانی‌تر. توی این مسیر می‌شه به چیزهایی رسید که با کلمه قابل بیان و فهم نیست.

dreeam — Sun, 06 Sep 2009 20:45:18 GMT

● خالی

تصور می‌کنی برای یه جمعی مهمی و ارزش داری. تصور می‌کنی بودنت براشون مهمه، حرفات یه جایگاه خاصی داره، حداقل در حد اینکه حرفات همون‌قدر مهمه که حرفای بقیه‌ی جمع، بودنت همونقدر مهمه که بودنه بقیه‌ی جمع. اینا یه برداشتای شخصیه که ما بر حسب خوبی‌ها و توانایی‌هایی که واسه خودمون تصور می‌کنیم باز تاکید می کنم که فقط تصور می‌کنیم البته شاید باور هم داشته باشیم و برداشتایی که از رفتار تک تک افراده یه جمع نسبت به خودمون داریم به خودمون القا می‌کنیم یا تصور ‌می‌کنیم یا باور می‌کنیم یا هر چی که اسمش رو میشه گذاشت. ولی ممکنه یه طعنه یه حرف یه واقعیت تلخ مثه آواری رو سر همه تصوراتت، تمومه باورهات، تمومه اون چیزایی که فکر می کردی داری خراب شه.

خیلی سخته بتونی خودتو پیدا کنی از زیره این همه آوار، از زیره این همه تصورات پوچ. پیش خودت فکر می‌کردی هستی. بودنت، مهمه نبودنت مهمه، برای حرفات چندتا گوش شنوا هست. تصور می‌کردی حداقل تو جایی که نیستی جاتو خالی می‌کنن. شرایطه سختیه. من الان دقیقا زیر این همه آوارم. درکش شاید سخت باشه ولی الان احساس می‌کنم چیزی ندارم. خالیه خالیم!

dreeam — Tue, 01 Sep 2009 14:57:18 GMT

● بنویس یعنی گریه کن!

بعضی وقتا تمام اتفاقاتی که می‌تونه یه آدم رو برای نوشتن راضی کنه یکجا و با سرعت میان جلوی تخیلات من. تا منو راضی کنن برای برای قلمی کردن. ولی به نظر من این اتفاق و حادثه نیست که آدم رو وادار به نوشتن می‌کنه. یعنی هر اتفاقی نمی‌تونه تلنگری برای نوشتن باشه. شاید من با بقیه فرق داشته باشم در این مورد. نوشتن یه نوع احساسه. احساسی که به من آرامش میده. در واقع خالی میکنه وجودمو. مثله گریه می‌مونه. وقتی دلت می‌گیره گریه می‌کنی. نوشتن هم یه نوع گریه کردنه. هر اتفاقی باعث نمیشه آدم گریش بگیره. اصلا شاید اتفاقی هم نیفته ولی گریت بگیره. بهتره آدم واسه هرچیزی قلم به دست نگیره یا دست به کیبورد نبره. بهتره آدم در مورد یه موضوع یا اتفاقی که احساسی نسبت به اون نداره ننویسه. اسم این میشه احساس ساختگی. نوشته ی ساختگی یا نمایشی هم که به درد نمیخوره. احساس و نوشتن رابطشون مثه رابطه کارگردان و فیلم می مونه. احساس کارگردان هر نوشته می‌تونه باشه. یعنی باید باشه. هرچقدر احساس کمرنگ بشه کارگردانی هم ناشیانه تر انجام میشه در این صورت نتیجه کار بدتر و بدتر میشه.‌

dreeam — Sun, 21 Jun 2009 15:31:18 GMT

● ما پیروزیم

ما پیروزیم، مطمئن باشید. حتی اگر انتخابات ابطال نشود،حتی اگر رئیس‌جمهور منتخب مردم ایران «میرحسین‌موسوی» به حق طبیعی خود که برآمده از شور و شوق جوانان و جنبش سبز مردم این خاک است نرسد. همین‌که ترس را شکستیم و خیابان را با سکوت خود، از اعتراض و بغض مملو کردیم پیروزیست. همین‌که با حضور خود فریاد زدیم بر سر استبداد، پیروزیست. همین‌که حتی برای چند روز تن ظلم و ستم را لرزاندیم، پیروزیست. همین‌که با خون‌مان تن کثیف خیابان را غسل دادیم و با دلمان عشق را نثار آزادی و عدالت کردیم پیروزیست. امروز ایران به رنگ ماست. امروز شهادت واژه‌ی غریبی نیست. این فریاد مردم است که شب را می‌شکند. ما شدنه من و تو زیباست. تاریخ این بغض را در گلوی خود خواهد فشرد و این پیروزی را مانند بارانی خواهد بارید. ما پیروزیم همان‌گونه که «حسین» پیروز شد. پسر علی نتوانست با شمشیر بر لشکر مسلح و پر تعداد یزید پیروز شود اما با خون پاک خود و یارانش تاریخ را فتح کرد. ما شاید نتوانیم این چهار سال را پیروز شویم اما مطمئن باشید رنگ سبز ما که بر آمده از عشق و خون است تاریخ را فتح خواهد کرد. گوارا باد این پیروزی بر شما مردم...

dreeam — Sun, 21 Jun 2009 15:21:18 GMT

‌
در عاشقی گریز نباشد ز ساز و سوز استاده‌ام چو شمع مترسان ز آتشم

حافظ

dreeam — Thu, 11 Jun 2009 22:02:18 GMT

سبز باشید!
«حق» همیشه پیروز است...
GOD ..can you hear my people's voice

dreeam — Thu, 21 May 2009 20:58:20 GMT

گفتم غم تو دارم...

dreeam — Sat, 09 May 2009 10:42:41 GMT

● تنهایی

این‌روزها بیشتر کتاب می‌خوانم. کاری به چیزهای دیگر ندارم. بیشتر در خودم سیر می‌کنم و سعی می‌کنم با دل‌تنگی‌هام بسازم. دوست دارم دور و برم خلوت باشد. سکوت... این‌روزها سکوت برایم لذت نابی دارد. فعلا با تنهایی خوبم. فعلا با خودم راحت‌ترم. اگر آدم با خودش راحت باشد آرامش را می‌فهمد. سعی می‌کنم خودم را بنویسم. بعضی وقت‌ها نمی‌شود. قلم توان و جرئت نوشتن را ندارد. ولی من همچنان سعی می‌کنم! بعضی‌وقت‌ها چیزهایی می‌نویسم که خودم کیف می‌کنم. خوب است آدم از نوشته‌هایش لذت ببرد. اما گاهی هم شده که تا مرز تنفر از نوشتن و خواندن پیش رفتم. خلاصه‌اش این‌که فعلا دوست دارم تنها باشم و از سکوت ثانیه‌ها و شب‌بیداری‌ها لذت ببرم. بیداری در میان خواب آدمکان، تنهایی، سکوت و بوی ملایم شب را استشمام کردن. فعلا همین کافی‌ست.

پانوشت: چند روز پیش بود یه جایی بودم. کودکی اطراف پدرش در حال بازی با دنیای کودکانه و شیرین‌ش بود. مردی به قصد شوخی، شکلک ترسناکی درآورد. کودک با لبخندی نگران و با سرعت به سمت باباش دوید و محکم ساق پاهای باباش رو بغل کرد و چشماشو بست. اونجا بود که امنیت رو لمس کردم. خیلی لحظه‌ی شیرین و دلچسبی بود. آغوش پدر و مادر و حضور آن‌ها امنیت و آرامش و خوشبختی‌ست.

dreeam — Tue, 21 Apr 2009 21:20:18 GMT

مرا تو، بی‌سببی نیستی... «شاملو»